Paarden: A.F. Bayard deel 2

Ik had een week na deel 1 meer beloofd over Bayard, helaas kwam er een gebroken sleutelbeen tussen, dus hier alsnog deel 2.

Waar waren we gebleven? Bayard was een zielig hoopje paard en ik had het geluk dat ik hem naar de Wildtshof kon brengen, ik geloof nog steeds dat dat een van de beste plekjes is voor een paard.

Eenmaal daar mocht hij voorzichtig zijn nieuwe plek verkennen, eerst alleen op een heel groot stuk wei. Een paar dagen daarna kwam Karin haar paard, Dhamero uit de opfok en mochten ze samen.
Dhamero liet zien wie er de baas was en Bayard leek braaf te volgen. Het zag er naar uit dat dat allemaal prima ging.
Helaas bleek dat een week later toch mis te gaan. Bayard werd door Dhamero door het draad gejaagd.
Zo stonden ze weer even apart.
Maar Bayard bleef zielig en apathisch, hij reageerde nergens op. Zo werd ik door Karin gebeld dat hij alleen maar zielig in een hoekje stond.
Dat was natuurlijk niet gezond voor zo’n jong paard. Hij hoorde te rennen en te spelen. De wereld te verkennen en een sociaal kudde dier te zijn. Helaas liet hij niks van dit alles zien. Ook niet het kleinste schijntje van hengsten gedrag.

We begonnen met een wormenkuur (pramox) en flink wat voer. Onbeperkt ruwvoer en de hele dag op de wei. Helaas kwamen er geen wormen uit en dus lieten we bloed onderzoek doen.
Maar meneer was niet makkelijk, temperatuur meten en aan zijn kruis en benen zitten was lastig. Dit werd dus veel geoefend.
Uiteindelijk liet hij het steeds meer toe, maar vooral temperaturen bleef lastig.
Helaas kwam er weinig uit de bloedtest, behalve een kleine verhoging in eiwitten, wat kon wijzen op een ontsteking die bijna over was.
Omdat hij zo’n dikke pluizige vacht had waar van alles onder verstopt kon zitten wat we niet konden zien besloten we voor de zekerheid Cubamix te geven.
Hier knapte hij wel wat van op maar niet denderend veel.
Hij kreeg ook ander voer, namelijk Pavo Podogrow, voor het jonge paard (tot 3 jaar).

Ondanks zijn toestand besloten we hem toch eind december, voor oud en nieuw te laten castreren, samen met Dhamero, waar hij het gelukkig beter mee kon vinden.
Op de kliniek konden ze samen in een stal en ze hadden duidelijk veel steun aan elkaar.
De castratie verliep goed, en er werd ook ontdekt dat hij scheve tanden had, dit hebben ze ook meteen opgelost.
Scheef gegroeide tanden op zo’n jonge leeftijd is natuurlijk niet goed en wijst op niet voldoende ruwvoer.
Hierna knapte hij duidelijk op. Hij herstelde goed van de operatie, had ziender ogen meer energie en werd langzamerhand weer wat dikker.
Of het echt alleen door de tanden kwam of dat er toch meer aan de hand was zullen we alleen nooit weten. Het belangrijkste is dat ik nu een blij en gezond paard heb!

Bayard speelt en rent nu vrolijk door de wei, hij groeit waar je bij staat en wordt al echt een volwassen paard.
Hij staat wel onder training van Karin, omdat hij soms extreem op dingen kan reageren. Dit helpt super en ik ben haar hier erg dankbaar voor!

A.F. Bayard
Bayard nu
Advertenties

Endurance is voor iedereen

Als ik vertel over de endurance sport krijg ik vaak reacties als ‘zó ver?!’ en ‘moet je dan springen?!’ veel mensen weten niet wat endurance inhoud en zeggen dan ook meteen ‘dat is niks voor mij en mijn paard’. Onzin als je het mij vraagt! Endurance is een sport voor iedereen, elk paard en elke ruiter kunnen mee doen aan een wedstrijd en het is onwijs leuk. Daar heb je geen arabier voor nodig en ook niet een groomteam van 5 man. Ook hoeven jij en je paard geen super uithoudingsvermogen te hebben, een gewone basisconditie volstaat prima. Lees hier waarom ook jij mee moet doen aan een endurance wedstrijd.

Lees verder

Paarden: Een goeie stal

Een goeie stak

In dit bericht vertel ik over wat belangrijk is voor een paard, wat de verschillende mogelijkheden zijn en leg ik in een volgende post uit waarom ik voor Bayard een stal ver weg van mijn huis gekozen heb.

Wat ik belangrijk vind
Als ik kijk naar wat ik belangrijk vind in een stalling dan staat op nummer 1 dat mijn paard genoeg buiten komt. Het minimum daarbij is vind ik 6 uur per dag. En het maximale natuurlijk 24 uur 🙂 Niet vergeten, dit dan wel in groepsverband, ik wil niet dat mijn paard alleen ergens in een modderige paddock staat. Lees verder

Terug uit het ziekenhuis

Wat? Terug uit het ziekenhuis?!
Ja dat wisten jullie nog niet maar vorige week vrijdag besloten ze in het ziekenhuis dat er toch geopereerd moest worden (gelukkig maar, die breuk zag er toch niet uit?!). En toen kreeg ik maandag te horen dat ik er de volgende dag om kwart over 9 al moest zijn!

Het ging dus allemaal erg snel. Hier mijn ervaringen, met voor het eerst geopereerd worden en voor het eerst een nachtje in het ziekenhuis.

opname ziekenhuis Lees verder

Paarden: A.F Bayard deel 1

N A T U R E

Ik was er gewoon nog niet aan toe gekomen, maar als je dan toch de hele dag aan het rondhangen bent met een gebroken sleutelbeen kun je net zo goed aan de slag gaan. Dus vandaag alles over mijn eigen paard A.F. Bayard.

Ik kocht hem in november afgelopen jaar, net na ik was gestopt met een paard te rijden op een kleine stal. Het liefst had ik dat paard gekocht, maar hij was helaas niet te koop. Ik was eigenlijk ook niet echt op zoek naar een paard, maar mijn moeder zei dat als ik het wilde het wel kon.

Uiteraard wilde ik uiteindelijk wel weer een eigen paard, een arabier. Dus maakt ik een wensenlijstje, waar moest mijn paard aan voldoen?
Ik kwam met het volgende:
– arabisch volbloed
– 3 jaar of jonger, niet ingereden
– ruin of hengst
– het liefst uit russische bloedlijnen, van Kubinec
– van een fokker die ik kende, Arabian Fantasie

Ik verwachtte natuurlijk niet zomaar iets wat aan dit lijstje voldeed te vinden, tenzij ik naar Arabian Fantasie toe ging. Wat ik ook wel van plan was, later.

Toen ik dus een beetje op internet aan het zoeken was verwachtte ik niet precies dit tegen te komen. Een arabisch volbloed hengstje van 2,5 jaar gefokt door Arabian Fantasie van Umoyo met als moeder A.F. Baya, een kleinkind van Kubinec.
Oké, niet heel direct afkomstig van Kubinec, maar Umoyo is ook een super mooie hengst. Kijk hier maar.

Zo bleef ik dagen kijken naar de advertentie, wilde ik dit echt? Tot ik de advertentie na meer dan een week aan mijn moeder liet zien. Zij zei: ‘Doen, voor x bedrag halen we hem vandaag op’ ik keek haar verbaasd aan, dat ging toch zomaar niet?
Ik stuurde een berichtje naar het nummer dat bij de advertentie stond, de persoon die de advertentie had geplaatst woonde in de buurt, zou hij daar ook staan?

Helaas was dat niet de eigenaresse, maar iemand die hielp bij de verkoop. Hij bleek bij de Franse grens te staan. Ver weg dus. En de eigenaresse verkocht haar paard niet zomaar aan iedereen.

Het was dus allemaal niet zo makkelijk, veel over en weer gewhatsapp en geonderhandelt. Veel geregel en overlegd met mijn moeder.

Maar uiteindelijk was de kogel door de kerk, binnen 2 weken zouden we hem gaan ophalen. Dat betekende dat ik 2 weken had om een stal te vinden, dit bleek echter haast onmogelijk en daarom staat Bayard nu op de Wildtshof (maar hier later meer over).

Toen de dag eindelijk daar was werd het weer spannend. De persoon die de vrachtwagen zou rijden kwam niet op dagen en het meisje waarmee we samen zouden gaan, om ook haar paard op te halen, had zich verslapen.

Gelukkig kan mijn moeder ook een kleine vrachtwagen rijden en hadden wij de vrachtwagen opgehaald. Dus zo gingen we op weg.
Ondertussen hadden we het andere meisje ook wakker gebeld en op weg om haar op te halen.
We waren een uur later vertrokken dan geplant maar gelukkig nog redelijk op tijd bij de plek waar de paarden stonden.

Daar aangekomen schrok ik toch wel een beetje. Het was letterlijk een zooitje. Overal lag puin. En het meisje van wie wij de paarden kochten, tenger, klein en verdrietig. (en rond de 26 maar zo zag ze er niet uit)
Haar moeder was er ook bij.
Als ik zo om me heen kijk zie ik dat niks van de ‘omstandigheden’ waarom ze de paarden weg deed gelogen was. Ik had onwijs met haar te doen. Maar daar kwam ik niet voor, ik kwam mijn paard halen.

De paarden stonden in een soort grote bak, of aaneensluiting van paddocks, met zijn drieën hadden ze ruimte genoeg.
Bayard stond aan de andere kant, een stuk verder op bij een grote drink bak.
Even later kwam hij naar ons toegelopen.
Weer schrok ik, het arme ding zag er niet uit. Mottige vacht, veel kale plekken en mager.
Het was meteen duidelijk waarom, de andere paarden waren dominanter naar hem en hielden hem bij het hooi vandaan. Hij liet zich weg jagen.

Ik kroop door het draad de paddock in om hem van dichterbij te bekijken. En zag gelukkig ook een aantal goeie dingen: Stevige brede benen, goeie hoeven en niet te klein. Maar in deze conditie ging hij niet meer de beloofde 1,58m meer worden die hij aan de hand van zijn ouders had moeten worden.
Dat was niet erg, 1,50m was groot genoeg.
Verder zag ik een korte rug, iets overbouwd. Maar een lief paard, dat mij vrolijk kwam begroeten. Wat ik ook vond, er was ‘no going back’ dit arme ding ging mee. Al was het alleen al vanwege de lange reis.

Zo gezegd, zo gedaan. We hebben Bayard en het andere paard mee genomen en zijn terug naar Nederland gereden. ’s Avonds laat kwamen we bij de wildtshof aan. Hij had de hele weg rustig gestaan en kon daar fijn op stal bijkomen.
Ik bleef er slapen om hem de eerste paar dagen te kunnen zien.

En zo kwam ik dus aan mijn eigen arabier. Alhoewel hij toen (nu 3 maanden terug) nog niet zo op een arabier leek, zo rustig was hij. Bijna apathisch. Niks voor zo’n jong paard. Ook vond hij het halster spannend en was hij wat eenkennig.

Volgende week meer over Bayard en wat hem allemaal mankeerde en hoe het nu met hem gaat 🙂

bayard collage

(vinden jullie ook niet dat hij op de rechter foto een beetje op een ezel lijkt? 😛 mijn vinger staat er trouwens op omdat we een target oefening deden waarbij hij mijn hand moest aanraken)